Evliya Çocuk

Orta gelirli bir ailenin tek çocuğuydu. Sanıldığının aksine şımarık değil, uysal yetiştirilmişti. Küçük yaşlarda okumaya meraklı olması ve yaz tatillerinde açılan Kur'an kurslarına katılması onu hafız yapmıştı. Namazında niyazındaydı; az yemek yer, az konuşur, az uyurdu. Kimsenin karısına ve kızına başını kaldırıp bakmaz, geceleri dışarı çıkmaz, vaktini boşa harcamaz, elinden dinî kitapları düşürmezdi. Arkadaşları ona "evliya çocuk" derlerdi. Derslerinde de çok başarılıydı.

Bu temiz ve düzgün yaşamı, yatılı okullarda ve askerlik sürecinde de devam etti; ta ki evlenene kadar... Hayatı öyle bir yön değiştirdi ki, rüyasında görse kendi bile inanamazdı. Mal ve dünya hırsı gözünü bürümüş, akrabalarıyla irtibatını kesmiş ve herkesi hor görmeye başlamıştı.

Namaza çağırırlardı: "İşim var."

Mevlide çağırırlardı: "İşim var."

Düğüne, derneğe çağırırlardı: "İşim var."

Bitmek bilmeyen bir "iş"in adeta kölesi olmuştu. Daha fazla çalışıp daha fazla kazanmak ve her şeyin en iyisini alma hırsı onu yiyip bitirmişti. Kimsenin giymediği kıyafetleri giyecek, kimsenin alamadığı pahalı arabalara binecek, kimsenin oturamadığı dubleks dairelerde oturacak, adından söz ettirecekti.

Hayat işte... Sabah namazına kalkmak onun için adeta zulüm olmuştu.

"Çok uykum var, sonra kılarım."

Bir akşam karısının şu güzel teklifine bakın nasıl tepki veriyordu:

"Zamanı gelmedi mi daha?"

"Neyin?"

"Umreye gitmenin."

"Bu sene fiyatlar çok pahalı, seneye bakarız."

"Seneye mi?"

"Evet. Hem evin taksitleri var, o da biter."

"O taksitler bitmeden ya bizim ömrümüz biterse..."