Gözünü Açsaydın

Gözünü Açsaydın

3 Temmuz 2026

Sabah kahvaltı sofrasındaydık. Açık duran TRT FM'den yükselen tanıdık ezgiler kahvaltımıza eşlik ediyordu. Tereyağının ekmeğin sıcaklığıyla usulca eridiği, reçelin tat verdiği son lokmaları yerken gözüm, Kıbrıs'tan aldığım çam dalı desenli on iki kişilik yemek takımından yıllar içinde kırıla kırıla tek tük kalan tabaklardan birine ilişti. O tabağın içinde doğradığım salatalıklardan yalnızca üç tane kalmıştı.

Son lokmamı yutar yutmaz elim salatalıklara uzandı. İkisini bir çırpıda ağzıma attım. Hatır hutur çiğnerken gözüm üçüncüye kaydı. Meğer Engin de ona göz dikmişti. Ben de fırsatı kaçırmadan onu da kaptım.

"Onu ben yeseydim bari..." dedi Engin.

Ben de çocukça bir mahcubiyetle, sanki hiçbir suçum yokmuş gibi yüzüne baktım. Kendimi mağdur göstermeye çalıştıkça Engin kahkahalarla gülmeye başladı.

Aslında bizim sofralarımızda son kalan salatalık yalnız değildir. Bir zeytin, son çilek, tabağın dibindeki patates ya da ekmeğin son lokması... Nice yiyecek, yıllardır tatlı bir kapışmanın bahanesi olmuştur.

Üstelik şimdi bana karşı kendi silahımı kullanıyor. Bir şeyi kaçırdığında eskiden benim söylediğim o sözü hemen yüzüme çeviriyor:

"Gözünü açsaydın."

TRT FM'den bir şarkı usul usul akarken biz de gülüşmeye devam ettik. Galiba uzun bir evliliğin en güzel taraflarından biri de bu. Aynı sofrada yıllar geçse de küçücük bir salatalık parçasını paylaşamayıp ardından birlikte kahkahalarla gülebilmek.

H. Çiğdem Deniz