Yaz Mevsiminin Ruha Serili Ağıtları

Biriken düşlerimin mırıltıları sanki bir yas tarifesi yaz mevsiminin ruha serili ağıtları

Mevsimlerden melankoli

Dibinde çınar ağacının en sevdiğim eğer duymaksa

Annemin neşeyle söylediği ninnilerini

Ama çok uzak her şey

Ağıtlar saklı yüreğin devindiği

Şu mevsim dahi yetmedi gitti

Hüzün ateşini söndürmeye

Bir vals eğer çalarsa

Söz oynayacağım

Ama şen şakrak değil

Zaten çağa uyduğumu kim söyledi?

Vals belki de tango

Bir partnerim olmasa bile

Basarım ben o halde kendi ayağıma

Her sektiğinde duygularım

Firari yalnızlığımın

Ah, dağılır mıydı bulutları?

Ve işte yüreğin o perdeli sesi

Duyanlar duymayanlar asla ve asla söylememeli

Ne de olsa yalan yanlış çığırırlar ruhumun pedallarında saklı

Kır çiçeklerini

Elbet sulayacak olan benim o kurak toprakları

Ha gözyaşım

Ha sivri dikenlerimde kanattığım tenimden damlayan hülyalarım

Kaç katre ise yalnızlığın yüzölçümü

Kaç kat daha çıkacaksam şu sefil mevsime

Sönmedi gitti bilumum kıvılcım tetiklerken en mahremi

Susmadı gitti iç sesimin dirayeti sayesinde

Yazmaya durduğum şiirlerin bam teli

Asma katındayım bak şiirin

Az sonra konuşlanacağım nice imgeye

Bir surat bir suret

Bir de ezbere bildiğim surelere nazire eden

Tümden gelen bilinmeze inat

Aşkla şavkında özlemimin

Hüsranın girdaplarında bir Çalıkuşu gibi beklerim

En mahrem düşleri değil

Çocukluğumu en çok da özlediğim öğrencilerimi

Kıt kanaat geçinsem bile kime ne hem?

Katlarında saçlarımın ara sıra akan gözlerimden şu bitimsiz nem

Elbet yatıştırır hicranlarımı

Her sus payı söylemde

Nöbete kalan şu yüreğin neferi

Bir ben bir de kalem

İstifli duyguların akmayan rimeli

Ki

Sevmedim de gitti boyamayı yüzümü

Zaten resim de çizemem rol de yapamam

O halde ne mi kaldı geriye?

Bir b/ölü iki iken aşkın akışı

Sözcüklerle örülü şu ruhun bak vurdum mührünü

Müridi olduğum tümden gelen hükümlere

Erişemediğim varsın olsun en ulu zirve

Ben bana yeterim

Öncesinde sırtımı sıvazlayan ilham perim

Hele ki omzumda nöbette iken

Koruyucu meleklerim

Ben ki

Hulasası evrenin

Ben ki

Kutsanan coşkunun ederi

Bir şiir deyip de geçmemeli hani

Ne de olsa kırk yıllık hatırı vardır

Devirdiğim potların

Devindiğim şu yazın dünyasının

Solmamalıdır ilham denen ihtişamlı sureti