Baktım Karşı Manzaraya

Baktım karşı manzaraya 

Güneşi firar da ayı saklı 

Yağmur yüklü bulut ardında 

Sanki haziran değil kasım ayı 

Bozarmış mavi ile yeşili

Rüzgarı sert esmez ılık 

Dokundukça tene üşütür 

Beden le görünmez hücreleri 

Düşünce gelir üstüme 

Denizin poyraz karayel misali 

Dalgalarım gönül deryasında 

Parça parça dağılır toz tanesi 

Doldum taşıyorum dışıma

Yer kalmadı sır dolabımda

Sessizlik isyan etti sonunda 

Parçaladı sabır zırh duvarını 

Beden olduğu yerde olsa da

Benliğim olmayan hayal peşinde 

Onlarda gezer güneşi kızgın 

Susuz bırakan çöller de

Olmuş gibi gösterir 

Dokunsam kaybolur serap gibi