Taşın Ve Toprağın Sessizliğ

Bugün öyle çok yorgunum ki

Sırtımda görünmeyen bir yük var

Taşın sertliği toprağın suskunluğu gibi

Çöküyor içime ağır ağır.

Ne bir söz hafifletiyor içimi

Ne de zaman alıp götürüyor bu ağırlığı

Adımlarım uzaklara değil

Sanki toprağın içine doğru yürüyor.

Gülüşlerim yarım kalıyor bugün

İçimde susturamadığım eski bir sızı

Bir taşın sessizliği gibi duruyor hayat

Bir toprağın sabrı gibi ağır.

Kimse bilmez ne taşıdığımı

Sessizliğim anlatır aslında her şeyi

Biraz taş biraz toprak özlemi

Biraz da içimde biriken eski hikayeler.

Rüzgar bile dokunsa geçmiyor bu yorgunluk

Dağlar gibi susuyor içimdeki kelimeler

Bir köy yolu uzanıyor aklımın ucunda

Ne zaman dönsem kendime oraya varıyorum.

Taş duvarlar eski kapılar

Unutulmuş bir avlu sessizliği

Toprak kokusu sinmiş çocukluğum gibi

İçimde saklı duruyor her şey.

Ama bilirim geçer bir gün

Bu yük iner omuzlarımdan

Bir sabah toprağa daha yakın uyanırım

Ve taş bile hafif gelir insana...

Hüseyin YANMAZ

11. 04.2026