Nefrete Kul Olmuş

Nefrete kul olmuş ey cüce insanlar

Bağrına taş mı koydun, konuşmayan lisanlar

Akmayan gözyaşın toprak itiyor seni

Gönlü sevgi olanlar perde ister mi sandın?

Fikrin günah bak senin, kinin petek olmasın

Arı balında gizli, iğne sokup konmasın

Harami dünya bu, eşkiyan vardır senin

Bir yalan söylemekle üç doğruya bandın.

Aşkı arayan dilber sevgi arar, var olsun

Sevgi konuşan gönül Mecnun aynan olsun

Yansıtıcı olmayan; uzak dursun bahtına

Zar oyunu değil bu, bak kimlere kandın.

Gece yanan, gündüz sönen kız fosforlu Cevriye

Aşk yalanı harcar, düşme sakın geriye

Hangi gönül aşka konsa devlet kuşu onunla

Yalan konuşan kinler perdelidir, yandın.

Kahpe insan, kin ve yalan, insanlara dalan

Ardı yakışıksızdır, tehdit ve korku salan

Çiçek sorsa demeti, demet sarılır ona

Kininde boğul lisan, anılmayan andın.