Jetonlu Telefonlar Çağından Kalan

Gömleğimin üst düğmesini açık bıraktım bu gece,

İçimdeki o eski, nefessiz çocuk biraz havalansın diye.

Sokak lambaları sarı, küflü bir ışık kusuyor kaldırımlara;

Herkes kendi anahtarının arkasında, kendi emniyetinde...

Bir ben sığamadım şu beton odaların taksitli huzuruna.

Büyümek dedikleri, insanın kendi sesinin yabancısı olmasıymış meğer.

Eskiden dizimiz kanardı, annemin nefesi değer geçiverirdi;

Şimdi göğsümün ortasında dilsiz bir et sızlıyor.

Anneme söylesem üzülür, sussam odamda bir kış birikiyor;

İnsan annesinden uzaklaşınca, dünya demir bir panayır yeriymiş meğer.

Cebimde eski bir anahtar var; açmadığı o kapılar çoktan yıkıldı, un ufak oldu.

Birkaç yüz, birkaç numara silindi zihnimin yırtık rehberinden;

Bazı insanlar sadece bir takvim yaprağı gibi koptu ve gitti hayatımdan.

Ne nefretim var onlara ne de geri dönecek bir hevesim;

Sadece, bazen eski bir şarkı çalınca o paslı radyoda,

O şarkıyı dinlediğim yaşımı özlüyorum, o insanları değil.

Adımlarımı saymıyorum artık, nereye sapsa yabancıyım bu şehre.

Vitrin camlarında duran o yorgun siluet benim olamaz;

Benim yüzüm daha çocuktu, daha gülmeye meyilliydi son otobüse binerken.

Şimdi bir ceketin sol cebinde taşınan o yarım kalmışlık sızısıyla,

Kuşların uyanmasını bekliyorum bir dükkan kepenginin demirinde.

Biliyorum, sabah olunca simitçinin çığlığı bölecek bu sisli dumanı.

Herkes yine bir telaşın peşine düşecek, ekmek kokacak sokaklar;

Ben de bir çay söyleyeceğim kendime, rengi en koyusundan.

Çünkü insan ne kadar unutulursa unutulsun bir köşede,

Cebindeki o son kırık düşü, güneşe serip kurutmadan ölmüyor.