İstiklalde Son Secde

İSTİKLALDE SON SECDE

Bir gece vaktiydi; kardeş bildiklerimin yurduma istila edişi,

Ama eğmedi başını milletimin istiklali.

İstikrarla azmettik, o sinsi gece gelen işgale;

Yegâne istiklalimin yüreğidir birleşen istikbale.

İtimadımız derindi müdafaanın yolunda,

Milletimi kurban etmem bir müdafaaya.

Bir milis vatandaş dolmuş o gece infaza,

İnfial etmiş bütün milletimi bu istila.

Ancak kurşuna değil, Hak’ka inandı o gece binler;

Benim imanım vardı, bütün cephanelere bedel.

Bedenimi verdim, bin secdeye bedel;

Bedel vermek de ne ki? Bin secdeyle birsem...

Betimler yetmez bu vatanın muhabbetine,

Bir bilsen nasıl al bayrağımın dalgalanışı melahatle.

Hıyanet sen bu cennete;

Bulur seni yaptığın o ihanet, er geç elbette.

Toprağa düşen her damla, bir tomurcuk gül açar,

Hainin karanlığı, şafağın nurundan korkup kaçar.

Bu vatanın her karışında bir mübarek kan yatar,

Sen ihanetle anılırken, onlar cennete kanat açar.

Bir sen, bir de bir sel; o sel benim şehidimin sesi.

Şehidimin sesi; benim yüreğimin sesi.

Benim sesim; vatanımın sevgisi,

Sevgim ise yurdumun en yüce simgesi.