Karanlıkta İlk Sönen

Karanlıkta İlk Sönen

Kedi tırmalar,

köpek diş gösterirse

yarım insan, itaat görmeyince

Sevgi sandığı şeyi hemen geri alır.

Bir kap su,

kırıntı kadar bile etmeyen merhamet

ve şehrin uzağına bırakılmış

iki can.

Enselerinden tutar onları;

gözlerine bakamaz.

Korkar.

Çünkü bilir:

ihanetin kokusu unutulmaz.

Gülün dikeni batarsa 

bahçe suçlu ilan edilir.

Bir ağaç

betonun manzarasını kapatırsa

budanır

yetmezse sökülür kökünden

olmazsa yakılır sonra buna

“medeniyet” der yarım insan

Yağmurda ıslanıp 

üşürse

mevsime, doğaya

toprağa, rüzgâra, kuşa

düşman kesilir

Doğayı sevdiğini söyleyenlerin çoğu

çiçeği değil,

fotoğrafını sever.

Hayvanı değil

itaatini.

İnsanı değil,

kendine benzeyeni.

Yarım insanın sevgisi

reklam panosu gibidir

ışıltılı ve büyüktür ama 

karanlıkta 

ilk sönen olur. 

Barbaros İrdelmen