İçimde Vagon Vagon Ayrılık

Öyle bir şehrin koynundayım şimdi, adı başka, tadı yarım

..,bakma sen gözlerimin daldığına, 

sisli bir pazar sabahı gibiyim sadece 

Haliç’e vuran o akşamüstü kızıllığını özledim, 

bir de senin o çocuksu gülüşünü… 

hani her şey alabildiğine masumdu, 

dünya sadece bizim mahalleden ibaretti, 

şimdi koca bir haritanın ortasında, 

kayıp bir nokta gibiyim, 

ama sen varsın ya…

iyi ki varsın. 

-sustum işte.., sustum ve bıraktım kendimi 

zamanın o acımasız akışına, 

ne çocukluğumun o mermer eşikli kapısı var artık, 

ne de o eski dostlar… 

gökyüzü yine mavi olmasına mavi de, 

İstanbul’un mavisi gibi dokunmuyor işte, 

burada rüzgarlar bile yabancı esiyor, 

sormuyorlar halimi. 

sen sarılınca bana, 

sanki yeniden Kadıköy iskelesinde bir martı havalanıyor, 

sanki o eski yazlık sinemanın 

tahta sandalyelerine kuruluyoruz yeniden, 

gazozumuz buz gibi, içimiz kıpır kıpır… 

yalan değil be, insan nereye giderse gitsin, 

yüreğindeki kenti de götürürmüş .

yaşanmamış sayalım mı dersin araya giren o upuzun yılları, 

hiç büyümemişiz gibi, 

sanki o sokağın köşesinden her an annem çağıracakmış gibi… 

neyse.., hadi bir çay daha koyalım da, 

tütmeye devam etsin anılar, 

sarıl ki geçsin, 

sarıl ki sussun içimdeki istanbul’un uğultusu.

şimdi zamanın dışındayız, saatler sustu, sadece ikimiz

-hani derler ya, 

insanın evi doğduğu yer değil, 

doyduğu da değil; insanın evi, 

çocukken yaralandığında koşup saklandığı o boyasız, sıvasız evdir.

benim evim o sokaktaydı işte, 

her köşesinde bir parça diz kapaklarımın sızısı, 

her duvarında tebeşirle yazılmış, 

rüzgarın silemediği o çocuksu adımız. 

bak, şimdi uzaktan bir tren düdüğü çalıyor 

sanki Haydarpaşa’dan, 

içimde vagon vagon ayrılık, 

vagon vagon kavuşma... 

kim bilir hangi makas değiştirmiş ömrümüzü de, 

bizi bu bilinmez limanların kıyısına atmış.

..,oysa sen dokununca omuzuma, 

sanki o eski ahşap evin tahta merdivenleri gıcırdıyor yine, 

sobanın üzerinde mandalina kabukları, 

odada o tanıdık, o huzurlu koku... 

dışarıda kar taneleri birer birer kapatırken yolları, 

biz seninle dünyanın bütün dertlerine,

kapıyı ,

çoktan kapatmıştık. 

ya şimdiki o soğuk, o hissiz beton binalar? 

bizi birbirimizden ayıran o kalabalıklar, 

o gürültülü caddeler? 

boş ver.., hepsini bir kenara bırak şimdi.

de ki bir rüyaydı uyandık, 

ya da hiç uyanmadık o tatlı uykudan... 

gökyüzü yine deniz kokuyor, saçlarında İstanbul’un tuzu

ve ben, ömrümün bu en tenha, bu en yorgun durağında, 

fırtınadan kaçıp sığınmış bir yelkenli gibi, 

bırakıyorum kendimi senin o sıcak, o sitemkar kollarına. 

hadi şimdi, son bir kez daha, 

sanki yarın hiç olmayacakmış gibi, 

tüm gidenlerin, tüm kaybolan sokakların şerefine, 

sarıl bana... 

sımsıkı 

sarıl .

redfer