15 Temmuz Gecesi

Sabahın erken ve gecenin geç saatlerinde gelen telefonlardan hep ürperirim. Çünkü o saatlerde gelen telefonlar genellikle iyi haber vermez.

On yıl önce yine aynı saatlerde bir arkadaşım aramıştı. Ben ise işten yeni çıkmış, hiçbir şeyden haberim yoktu.

"Darbe olmuş, duydun mu?"

"Ne darbesi?"

"Ya ne bileyim işte, herkes sokaklarda. Köprüleri ele geçirmişler, Meclis'i bombalamışlar. Yaralananlar, hatta şehit olanlar bile varmış."

"Sen nereden biliyorsun?"

"Ya oğlum, ben meydandayım,atla gel!"

Arkadaşlarla bir araca tıka basa doluşup sokağa çıkmış, marşlarımızı söylemiş, sloganlarımızı atmış ve şehrin bir ucundan diğer ucuna elimizde bayraklarımız ve atamızın posterleriyle uzun bir yürüyüş yaptıktan sonra evlerimize dağılmıştık. O gece uyuyamamıştık.

15 Temmuz gecesi yine yorgun argın işten gelmiştim. Biraz televizyon seyrettikten sonra yatağıma uzanınca uykum karabasan gibi bastırıverdi. Işıkları kapatıp uykuya dalacağım sırada telefonum zır zır yine çalmaya başladı, hemen besmele çektim,arayan büyük eniştemdi. Köye  birkaç günlüğüne  misafirliğe gelmişti. "Ya darbe var ya da zelzele..." gibi kötü düşüncelerimin zihnimi meşgul etmesi, telefonu geç açmama neden oldu.

Hemen konuya girdi enişte:

"Sana bir şey diyeceğim, kayınoğlan."

"Buyur enişte."

"Biz yarın kaynanayla Manisa'ya gidiyoruz. Senin orası uzak, hem sen çalışıyorsun. Kaynana, kiraz yerken dişini kırmış, onu doktora göstereceğiz."

15 Temmuz, Demokrasi ve Millî Birlik Günü ve aynı zamanda  da benim doğum günümdür. Doğum günümü zaten kutlamıyorum ama elimde olsaydı başka bir tarihle değiştirirdim ama kader işte...

Bu 15 Temmuz'da ise kiraz, anamın dişine darbe yaptı yani. Şehitlerimizi rahmetle anıyor, tüm hastalarımıza geçmiş olsun dileklerimi sunuyorum.

"Şehitler ölmez, vatan bölünmez."