Gece

Gün ufukta kaybolunca, başlar sevincim.
Belirir yıldızlar, uykuya dalar deniz.
Bir sen varsın, bir de ben; yapayalnız.
Dağlar karanlıkla buluşunca, sana dönerim.

Zaman bizim olur, mehtap görününce.
Dört cepheden kokun yayılır etrafa.
Nefeslerimde duam olursun bin defa.
Öyle mest olurum ki; ağıt karışır sevince.

Her dakikasını çok iyi bilirim gecenin.
Çünkü; vakti seherde seni yaşarım.
Sarhoşluğunda deli misali dolaşırım.
Esrarı olurum gece denen bilmecenin.

25/26.03.1999

Ahmet Çelik