Maskeli Hayat

Mevsimler çalan ben, ömrüme yandım

Namluyu doğrultup kendime sıktım

Ne dostlar devşirdim ağlayan andım

Bukalemun hayat maskenden bıktım.

Bir tutam sevgiyi göstermez sattın

Kimlerden çıkarın kimleri attın

Altını gümüşe durmadan kattın

Yazıklar vay olsun karakter; battın.

Postunda oturdum, dost yeter bana

Ölüm var ölümlü bu yeter sana

Kahpelik düşünen tilkiden ana

Rastlama düşersin, dost benden yana

Hırs ile yanan çukura düşer

Bir arşın yol alır, kıymetsiz ve şer

Kişilik dünyası onurlu bir er

Dik durur yıkılmaz hayatı yener.

Olduğun gibi ol olmayan hayat

Çok yordun onuru verme zayiat

Para dediğin ya ateşten nar at

Sevgiden adımın kendini kanat