Boş Durak

Ne bir ışık süzülüyor artık çocukluğun penceresinden,

Ne de tanıdık bir rüzgâr esiyor eski bahçelerden.

Günler aylar birikirken arkamda

Anlıyorum ki İnsan ancak Unutmadıklarıyla kalırmış baş başa.

Boş avuntulardan eğreti umutlardan

geri dönüyorum

Her şey aynı her şey alışılmış 

Ülkeler şehirler kasabalar köylerden biliyorum.

Gidilecek hiç yer yok

Ki gitsende değişmeyecek 

Ordada hasret var

Burda olduğu gibi

Geçici hevesler yapay eğlenceler

Hiçbir şey hiç

Her şey hiç.

Yolların bittiği yerde başlarmış insanın kendiyle kavgası,

Ben kavgamı bitirdim

Ayrılıp gittiler benden

Geri dönen yok

Gülüşüm gözyaşımdan çok.

Korkmuyorum artık sessizlikten

Ne ertelenmiş bir hesap var içimde

Ne de yolunu beklediğim bir mucize

Parmaklarımın arasında,

Sazın son teli de kopacak bir gün

Ve ebedi bir sükût örtecek kalan ne varsa.

Ne faydası olacak adın anilsa

.

Mustafa yaman

28 temmuz 2026