Yokluk

Yokluk, aynı zamanda farklı dünyalara kapı açmak ve o dünyalarda kaybolmaktır.

Yokluk, icat doğurur.

Yokluk, silkelenmemizi, kadir kıymet bilmemizi, kısaca kendimizi bilmemizi sağlamak için ön ayak olur.

Planlı yaşamayı bazen sevmem çünkü plan, önüme kuralları koyup “Şu saatte şunları şunları yapacaksın.” diye bana emir veriyor. İnsanın her günü bir olmaz ki; hava durumu gibi ruh yapımız da değişiyor. Bazen sabahlara kadar kitap okumak gelir içimden, bazen ise aylardır tek satır okumam. Bazen akışına bırakmak ve o anda gereken ne ise onu yapmak bana hep cazip gelmiştir.

İşten gelecek, soğuk duşumu aldıktan sonra çayımı demleyecek ve takip ettiğim Avrupa maçını seyredecektim fakat hesaplar tutmadı. Baktım ki bizim mahalle karanlığa bürünmüş, göz gözü görmüyor; ne kimsenin odasının ışığı yanıyor ne de sokak lambaları. Hırsızlara, gaspçılara, hapçılara ve sarhoşlara davetiye çıkardığı için karanlıktan korkarım. Elektrik olmadığı için güvenlik kameraları da çalışmıyor. Bir sigara izmaritinden dev yangınlar çıkabilir.

Kimse boşuna ağlamasın, hepimiz zenginiz; karnımız doyuyor, temiz su içip temiz kıyafetler giyebiliyoruz, konuşabiliyoruz, anlayabiliyoruz. En önemlisi, nefes alıp verebiliyoruz. Zenginliğin kralı bu değil mi?

Elektrik yokken atalarımız aydınlanmak için mum, gaz lambası, kandil, fener, meşale, ocak ve şömine ateşini kullanmışlar. Erken yatıp erken kalkmak için aslında bir fırsattı bu. Bütün gün tarlalarda çalışmak hiç de kolay değildir.

Komşuların korktuğu konu ise bambaşka:

Pencereden konuşurken kulağıma ilişti.

“Geç kaldı, bu gece gelmeyecek galiba.”

“İnşallah gelir, yoksa dolaptaki etler bozulacak.”

Yokluk, düşündürüyor...