Anneciğim

Gözlerin kalbime işlenmiş nakış

İçimde yangınlar gör anneciğim

Hala yüreğimde o hazin bakış

Sevgiden köprüler ör anneciğim

Yokluğun boşluğa açılan kuyu

Neyleyim şifasız olan uykuyu

Kesildi bahçemin mübarek suyu

Yeşermez topraklar sür anneciğim

Özlem bilmeyenler deli sanıyor

Gezdiğim her yer seni anıyor

İçimde gizlice yaram kanıyor

Ölümle yaşamak bir anneciğim

Hasret doldurmuş gönül bağımı

Baykuşlar kaplamış sensiz dağımı

Bilmezler gizlice ağladığımı

Sevmeyi bilmeyen kör anneciğim

Nefesim yetse de duysam kokunu

Çıkarsam kanıyor vuslat okunu

Kazıdım derime cennet dokunu

Yine de anlatmak zor anneciğim

Kelimeler aciz kalır diyemem

Gariplik hırkası artık giyemem

Dilimde gelir de ah söyleyemem

Sensiz içtiğim su kor anneciğim

Aradım yıllarca bulamam seni

Garip bir köşeye atmışsın beni

Zannetme yaşadım o günden beri

Olmazsan kâinat dar anneciğim

Zekeriya EFİLOĞLU