Buz Kesti

KOCAMAN YÜREKLİ ATAM…!

AFFET BİZİ… AFFET BENİ…

Mustafa Kemal Atatürk…

Kocaman yürekli ATAM…

Affet bizi…

Affet beni…

Sen bu ülkeye bir Cumhuriyet bıraktın.

Bir parti kurdun; adı Cumhuriyet Halk Partisi idi.

Ama o parti yalnızca bir tabela değildi.

Cumhuriyet'ti.

Halk'tı.

Atatürk'ün emanetiydi.

Kurban arifesinde,

“Atatürk'ün partisine benim de bir omzum değsin” diyerek resmi üyelik başvurumu yaptım.

Aylar geçti…

Ne arayan var, ne soran.

İnsan ister istemez düşünüyor:

Benim üyelik başvurumu kim onaylayacak?

Genel Başkan mı?

Eski Genel Başkan mı?

Yoksa birbirleriyle mücadele eden taraflardan biri mi?

Sonunda dayanamadım, Çanakkale'deki İl Başkanlığı'na gittim.

“Benim üyelik başvurusu ne oldu?” diye sordum.

Aldığım cevap ise hayatım boyunca unutamayacağım cinstendi:

“Beyefendi, bizi bile partiden atacaklar; senin üyeliği kim düşünsün!”

Güldüm mü?

Güldüm…

Ama içim acıdı.

Çünkü mesele yalnızca benim üyeliğim değildi.

Mesele, kapının dışında bekleyen vatandaşın hâlâ görülmemesiydi.

İçeridekiler kendi koltuklarını koruma telaşındayken, dışarıda insanlar Cumhuriyet Halk Partisi'ne gönül vermek, Atatürk'ün kurduğu değerlere sahip çıkmak için kapıda bekliyorsa…

Soruyorum:

İçerideki koltuk kavgası bittiğinde,

kapıda bekleyen vatandaşı içeri kim alacak?

Beyler…

Çok erken!

Mustafa Kemal Atatürk'ün partisini çok erken unuttunuz.

Çok erken koltuk kavgalarına daldınız.

Biz sizden makam istemiyoruz.

Biz sizden koltuk istemiyoruz.

Biz sadece Cumhuriyet'in kurucu değerlerine sahip çıkmak istiyoruz.

Ve şimdi dönüp kendime bakıyorum.

Kocaman yürekli ATAM…

Affet bizi…

Affet beni…

Sen milleti birleştirmek için yola çıktın.

Biz ise birbirimizi dışarıda bırakıyoruz.

Sen “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” dedin.

Biz bugün milleti kapıda bekletiyoruz.

Sen bir Cumhuriyet bıraktın.

Biz bazen o Cumhuriyet'in en temel değerlerini kendi küçük hesaplarımızın altında eziyoruz.

Ama yine de umudumu kaybetmiyorum.

Çünkü ben hâlâ inanıyorum:

Atatürk'ün partisi,

Atatürk'ün Cumhuriyeti,

Atatürk'ün emaneti;

birkaç koltuktan, birkaç makamdan, birkaç kişiden çok daha büyüktür.

Kapıda bekleyen vatandaşın da hakkı var.

Üye olmak isteyenin de hakkı var.

Söz söylemek isteyenin de hakkı var.

Ve en önemlisi…

Bu Cumhuriyet hepimizin.

ATAM…

Eksiklerimizle, yanlışlarımızla, birbirimize yaptığımız haksızlıklarla karşında boynumuz bükük.

Ama ben yine de sana söz veriyorum:

Senin emanetinden vazgeçmeyeceğim.

Cumhuriyet'ten vazgeçmeyeceğim.

Halktan vazgeçmeyeceğim.

Kocaman yürekli ATAM…

Affet bizi.

Affet beni.

Çünkü seni sevmek yalnızca adını anmak değil;

emanetine sahip çıkmaktır.

13.08.2026

Çanakkale / Biga

Çooook B.K.

S.M.M.M.