Aşkın Mahzun Neferi

Bir b/aşkaydı yaşamak sadece tutunmak adına hayata.

Taşlaşmış yüreklerin çıtamı yükselttiği

Çatallı sesinde iblisin yalnızlığın peyda olduğu

Ve duvarların ardına saklanan yalnız bir tanrı iken aşkın mimarlığı

Ölümle pekişen hasreti dindirme sancısı

Öncesiz kıvançların pergel izinde saklı bir mimoza belki de

Gönlün küpeştesine vuran yosunlu hülyalar

Darmaduman olduğum kadar

Ve işte ihbar ediyorum aşkı ve kendimi sadece size, bayım

Rotam belli olsa ne ki kaderin ıslıkladığı bir gemide

Esir kalan dümenin bekçisi

Yar ve yardımcım sadece O:

Yüreğimin aşkla bezeli bahçesi

Ki

Kimselerin giremediği

Ve o kayıp lehçesi ruhun

Aşkla boy ölçüşen ne zamanki tutulsa nutkum

Zaruri bir ihtiyaç nispetinde sevmek

Ruhani gölgelerin dibinde bitmek

İki âlemde de saklı varlığımın gidip geldiği o mendirek

Sözcükler yosunlu

Ruhlar coşkulu

Ve yüreğim nasıl da tuzlu

Az evvel yıkadım gözyaşımla

Sanma ki denizin tuzudur bulaşan üstüme başıma

Yorgunluğun nuru da inmişken yüzüme

Melodiler sustu gittiğinden beri birileri

Renkler soldu ve tüm çiçeklerim kurudu sevdiğimden beri

Aşkın izafi teorisi bildiğim kadar desteklediği yaşama sevinci

Bense sudan bahanelerle seçtim yalnızlığı

Hasbelkader 

Hasbıhal ettiğim şunca sözcük şunca şiir

Toplamadığım kadar da kendi arkamı bir ömür

Ve işte iş başa düştü yine

Ortalama insan sevinçlerinin çok ötesinde

Yatıya kalan ilhamla el sıkıştığım gönül günceme

Eşlik eder de eder aşkın tok sesi

Bilinmeze riayet eder bilinmezin özlemi

Bilindik tek nakarat

İnsan acısıyla beslenir ve aşkı mesken edinir

Tek kişilik aşkların ederi olmasa gerek şiirlerin neferi

Şu endamlı ve sefil yürek

Aşkı bilmeyene de sormasın hiç kimse

Körkütük sarhoş eden değil çünkü aşk

Sadece acının metaneti safi yoldaş

Bir rakım

Bir rakam da değil asla

Ulaşamadığın yerde saklı aşkın doğası

İmkânsızlığın da çeperinde beyit beyit hüzne

Bir bilen gerek silmek adına aşkın izini

Göreceli sefası değil cefasına yenik düşen aşkın mahzun neferi