Kırık Gönül

Kırık güneş ışıkları,

Sabahçı kahvelerinde kırık bir sandalye,

Üç yamalı pardesü , iki büklüm bir garip.

Tekrar çay verirler korkusu,

Ürkek bakışlar,

Kalp kırık…

Bir zamanlar vardı parası,

Fiyakası…

Yetiştirdi, okuttu, zengin etti üç çocuğunu,

Verdi, elinde avucunda ne varsa.

Erkenden  de gidince karısı,

Yalnız kalınca,

İstemedi oğulları ve kızı.

Saç - sakal karışık,

Sandalye kırık,

Gönül kırık…

Duvarlar kırık beyaz,

Ama Muhsin’de aylardır ses kırık,

Boyun bükük…

Çocuklarının insanlık notları,

Hep kırık…

Kalkması lazım

Kırık taşlı kaldırımlar onu bekliyor…