İnsan Ve Umudu

İnsan ve Umudu

İnsanın

umudunu yitirdiği

görülmedi henüz.

Aradığını

hiç bulamamış olsa da

bir yerde

onu beklediğine inanır.

Garip talihinin peşinde

ömrünü tüketir;

yorulur,

ama vazgeçmez.

Mağaradan saraya...

Nerede uyursa uyusun,

her sabah

aynı bataklıkta

bulsa da kendini

gözlerini

güneşe açar.

Belalar

kapısını şaşırmaz.

Gece olunca

yoksul yatağında

ışıklı cennetler kurar.

Sabah,

elleri yine çamurdadır.

Ama

avuçlarında

küçücük de olsa

bir parça gökyüzü taşır.

İnsan,

ekmeğini,

sağlığını,

sevdiklerini kaybeder.

En sonunda

umudunu.

Belki de

onu insan yapan

Yalnız umududur. 

Barbaros İrdelmen