Gül 14

GÜL 14

Gülsüz esirdir nefse; kır zinciri, gülle gül!

Gülsüz çölde kalandır; kalbi kazan dibi, gül.

Gülsüz hep serap görür; vaha zanneder hep, gül.

Gül resmin, gül zikrindir; Efendimin remzi gül!

Gülsüz dokur siyahı; gündüzü yoktur, hiç!

Gülsüz gecede yaşar; siyahı ak sanar, gül.

Gülsüz hayır yapmaz hiç; yapanı engeller, gül.

Gül resmin, gül zikrindir; Efendimin remzi gül!

Gülsüz sevimsizdir, mide bulandırır gül;

Gülsüzler yüzsüzdürler, kalınlaşmış surat gül.

Güllü zarafet kokar, gülsüz nefret kokar gül;

Gül resmin, gül zikrindir; Efendimin remzi gül!

İlyas DOĞRU /BURSA