Bahr İ Sefa

Bahr-i Sefâ

Hüzünlerimi yükledim gemilere,

Sevinçlerimi bıraktım rıhtımda.

Uçsuz maviliğe vurdu gece,

Her dalga biraz daha büktü umutlarımı.

Güvertede susuz bir kuş gördüm,

Avuçlarımdan içirdim denizi.

İçimde küçücük bir kıpırtı—

Belki kara, belki yalnızca serap.

Ufuk sustu.

Yelkenler yorgun, gökyüzü uzak.

Yine de bekledim karayı;

İnsan bazen ulaşamayacağını bile bile

Bir kıyının adını umut koyar.

Bahr-i Sefâ diye çıktığımız yol,

Gecenin koynunda cehenneme döndü.

Melekler kanatlarından asılı kaldı fezaya,

Göğün kapıları birer birer kapandı.

Ben hâlâ denizdeyim.

Ne kıyı göründü

Ne de içimdeki yangın söndü.

Tanrı göğün bir yerinde sustu;

Ben, unutulmuş sevaplar gibi

Karanlığa sürüklendim.