Eskiden

İnsanlıktan çıkanlar parmak ile sayılır,

Hayvandan âdi diye yerilirdi eskiden.

Kötüler ağızlara sakız olup yayılır;

İyilerin kadrine erilirdi eskiden.

Ne doğru ne dürüste nefret dolunuyordu,

Ne yalan ne yanlışa yandaş bulunuyordu.

Haklıya köstek değil destek olunuyordu;

Haksızlığa göğüsler gerilirdi eskiden.

Ne komşusu aç iken karnı toktu komşunun,

Ne de güvensizliği zora soktu komşunun.

Tokmağı, diafonlu zili yoktu komşunun;

Kapısı çalınmadan girilirdi eskiden.

Özrü kabahatinden büyük kusur etmezdi,

Çoluk çocuklu çiftler mahkemeye gitmezdi.

Evlilikler boşanma davasıyla bitmezdi;

Dağılan aileler derilirdi eskiden.

İftiraya uğrayan iffetli kınanmazdı,

Münâfığın lafıyla Müslüman sınanmazdı.

Körler soruşturmadan sahteye inanmazdı;

Gerçek gözler önüne serilirdi eskiden.

Şerif der, "İns-ü cin'den ümmetinin yâdıyla..."

Muhabbet, Muhammed'i doğururdu tadıyla.

Selâm, sırf rızasını kazanmak maksadıyla,

Allah için alınır verilirdi eskiden.

10 Şubat 2019

İzmir