Sandık

Her doğum yanında bir de sandık gelir dünyaya. Belli yaşa kadar sandık, bir kösede öylece bekler. Bazı kişiler varlığını erken fark eder, bazısı mezara girene kadar neyin nesi bilmez...

 Ben dönem dönem bu sandığı açar içindekileri incelerim. Gereksiz olan şeyler atmışsam içine, diğer kıymetlilerin değerini düşürmesin diye, çıkarır yokluk çukuruna atarım. Bazen gururla bakar, bazen yüzüm utançla...

Sandığın içine ,belime kadar sarkar, meraklı ellerle eşeler de eşelerim. Kimi çocukluğumdan kalma, kimi babamdan alma, kimi deliden, kimi veliden dolma tonlarca bilgi, eşya, diploma, kitap, duygu, tecrübe...

İçine ne doldurduğuma dikkat ederim. Bilirim ki ne koymuşsam sandığa ben oyum ve o kadar insanım.

Iki gün once de ilkyardım kursundan öğrendiklerimi attım içine. Komşunun bebeğinin nefes borusu tıkanmış, telaşla 5. Kattan bana gelmiş, Ebru yardım eder diye. Neyseki kurtuldu. Ertesi güne on ayrı yerle görüşerek ilkyardim kursuna kayıt oldum. Eğitimimi tamamladim. Kendime güvenim artık daha çok. Güvenle, başkalarına acil durumlarda yardimcı olabilirim. Insan sadece kendisi için var olmaz, bunu solunumu duran birine ciğerindeki nefesi, ciğeriyle paylaştığında anlıyorsun.

Sahi sizin sandıklarda neler var?