Şuan Hangi Aşamadayız

İnsan bazen hayatın neresinde olduğunu değil, insanlığın neresinde olduğunu sormalıdır.

Kendimizi gerçekten bulduk mu, yoksa hâlâ nefsimizin, menfaatimizin ve dünyanın peşinde mi yürüyoruz?

Belki de asıl mesele, nereye vardığımız değil kendimizden ne kadar uzaklaştığımızı ve yeniden kendimize dönmek için hangi aşamada olduğumuzu fark edebilmektir.

İnsanın kendine dönüşü

İnsan bazen hayatın içinde kendini kaybeder oysa insanın kendi içine dönüp kim olduğunu yeniden hatırlamasıdır.

Zulme uğrayan birini gördüğünde sessiz kalamayan göz, aslında başkasının acısını kendi yüreğinde taşıyandır.

Çünkü yalnızca acımak değil hakkın yanında duracak kadar kendini bulmaktır.

Nifak karşısında gönlü geniş tutmak

Münafıklık, insanın yüzüne başka, arkasından başka konuşmasıdır. Önemli olan dil ile kalbi aynı yerde buluşturmak.

Dünyanın nice dümeni, nice hesabı ve nice sahte uzlaşması vardır fakat insan, menfaat için hakikati satmaz.

Gönlü geniş olan, kendine yapılanı büyütmek yerine hakkı gözetir ve başkasının payına göz dikmez.

Her şeyi başkasından beklememek

İnsan hayatındaki her derde bir başkasının çare olmasını beklerse kendi sorumluluğunu unutabilir. İnsanın kendisine bakmasını ister.

Nasip Allah’tandır fakat kulun gayreti, duası ve sorumluluğu da kendi omuzlarındadır.

Ecdadın kadrini bilmek de geçmişe övgü düzmekten önce, onların bıraktığı emanete layık yaşamaktır.

Düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmek

Hayat tatlı olduğu kadar imtihanlarla da doludur. İnsan bazen engellere takılır, yanılır, hatta düşer ama yeniden doğrulmayı öğrenir.

Dik durmak hiç düşmemek değildir. Düştüğünde insanlığını kaybetmeden ayağa kalkabilmektir.

Ekmeği bölüşebilmek

Hayatta herkesin önüne aynı imkânlar çıkmaz. Kimi insan yolunu rahat yürürken kimi insan bir lokma ekmeğin, bir çift sözün, bir yardım elinin muhtacıdır.

Kendi sofrasının bolluğuna bakarken başkasının boş sofrasını unutmamaktır.

Ekmeği ikiye bölen insan yalnızca ekmeğini değil, insanlığını da paylaşmış olur.

İnsanın irkilip kendine gelmesi

İnsan bazen yıllarca aynı yanlışı tekrarlar, aynı marazı taşır, aynı dağların etrafında dolaşır ve bunun adına da hayat der.

Oysa bir an gelir, insanın içine bir hakikat düşer ve vicdan onu sarsar: “Nereye gidiyorsun, sen kimsin, neyin peşindesin?”

İşte o irkilme, insanın kendisine dönüşüdür. Çünkü bazen en büyük yolculuk dağları aşmak değil, insanın kendi nefsini aşmasıdır.