Sonsuzluğun Eşiğinden

Dünya telaşın, gösterişi ve gelip geçici hırsların insanı kuşattığı bir çağda; kendine bakmanın, kendine gelmenin samimi bir kulluk bilincine varmanın derdiyle yazdım şiiri. "Gel" derken, önce kendi nefsime, ardından samimiyete ve hakikate susamış her yüreğe…

Kibrin ve makam sevdalarının ne kadar boş olduğunu; nihayetinde varacağımız yerin "birkaç mertek, bir beyaz bez ve bir kazma"dan ibaret bulunduğunu hatırlatmak istedim. 

Riyadan uzak bir niyazla, kibri yıkıp nasuh bir tövbe ile yola koyulmak; yüreğin serancamını aşka düşürmek olmalı bütün çabamız. Dostlara gönülden bir selamdır... Vesselam

Gel

Gözsüzlere gösterişte ne var ki

Kulluk denen zirveleri aşta gel

Seyr dağından öyle hisse çıkar ki

Sular gibi yatağına düşte gel

Tüm mahlûkat Süleyman’ı sormadan

Son nefesin kucağına girmeden

Bulutları rüzgârları yormadan

Yağmur gibi yamaçlardan taşta gel

Ak ve kara bilir misin beyazı

Riyâ ile harmanlama niyâzı

Kara kışın inadına bu yazı

İlkbaharın en başında başta gel

Zevk-i safa genlerimiz plazma

Toprak biziz biz toprağız dur kızma

Birkaç mertek bir beyaz bez bir kazma

Tak tasmayı at eşyayı boşta gel

Ağa değil paşa değil bey değil

Bu saklanıp satılacak şey değil

Istırabın musikisi ney değil

O kutlu ses okunmadan beşte gel

Yürek serancamı aşktır bu şiir

Rahmet vadileri bire bin verir

Gözyaşlarım zemheride yeşerir

İstersen sen çöl kokulu kışta gel

Gurur kibir tekmilini yıkıp gel

Ağla biraz ciğerparen bakıp gel

Nasûh giyin tevbe süslen çıkıp gel

Yükün ağır, taşıyacak yaşta gel

Nedir bilmem pâye nişan endaze

Çölün hüznü yüreğimde taptaze

Ruhum sarar semâvi bir firûze

Sonsuzluğun sofrasına koşta gel

Ömer Ekinci Micingirt