Âşık Ecevit

Boyabat-Ayancık yol ayrımında,

Kaderin paslı makası açık durur.

Zaman, demir bir çivi gibi çakılır toprağa.

Nefesi kesik,

Yürünmemiş acılarla dolu,

Suskun bir yokuş.

Orada bir adam bekler sürekli.

Gözleri zifiri geceye dönmüş,

Yüreği gün doğumuna aralık bir kapı.

Yirmi dört yıldır aynı nefesi taşır göğsünde,

Aynı adı fısıldar dudaklarında:

“Ayşe…”

Ecevit derler adına,

Bir yıldırım düşmüş çocukluğuna,

Renkler avuçlarından kül gibi savrulmuş,

Dünya bir avuç kor kalmış.

Çiçekleri kokusundan tanır artık.

Harfler göçebe turnalar,

Sözleri tutuk bir derenin

Boğazında sıkışmış taş.

Bir gün Ayşe geçer oradan,

Gelincik tarlasından süzülen

Bir çiy parıltısı gibi.

Bir bakış, bir gülüş…

Kalbinde küllenmiş ocakta

Ömrünce suskun duran ateşi uyandırır.

Sonra Çangal Dağı alır Ayşe’yi.

Düğün konvoyu,

Kavşağı kanlı bir bıçak sesiyle kesip geçer.

O son bakış,

Kristal bir damla gibi

Havada asılı kalır.

Dünya iki büyük sessizlikten birine gömülür:

Biri Ayşe’nin gidişi,

Biri Ecevit’in kalışı.

O günden beri nöbettedir Ecevit.

Kulübesinde tek bir yazı durur:

“Âşık Ecevit’in Yeri.”

Kış, keskin tırnak gibi diş geçirir,

Yaz alevden hançer…

Ölüm bile uğramaz ona,

“Nöbetin bitmedi” der.

Yirmi dört şafak, yirmi dört kış…

Dünya bir âşığın tuzlu gözyaşıyla döner.

Güneş onun için doğar,

Görmeyen gözleri ufku yoklar.

Her bulut sanki bir gelin duvağıdır,

Her rüzgâr Ayşe’nin son kokusunu taşır.

Ey yolcu, dur o kavşakta bir an!

Gerçek aşk,

Karanlığın içinden

Kendi gövdesini yakan bir çınar gibi

Orada kök salmış,

Yıllara meydan okur.

Ve bil ki

O kavşakta bekleyen adam,

Yalnızca bir beden değil,

Aşkın ta kendisidir.

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)