İdrak Sınırı

Minnacık bir dünyayız koca evrende,

Gözle görülür, elle tutulur saltanatımız yok.

Dönüp duruyoruz dar bir çerçevede,

Âlemden habersiz, vardan habersiz...

"Uzayda yalnızız" diye bir şey yok,

Lakin hiçbir hız yetişemez bu uzaklığa.

Farklı biçimlerde, farklı uzuvlarda yaşayanı çok,

Ne var ki hiçbir zaman ulaşma şansımız yok.

Sonsuzluk içinde bir toz tanesiyiz;

Ateşten ve sudan örülmüş küçücük bir dünya...

Parmaklarımızın arasında kayıp giden zaman var ya,

Bir saniye bile değil oralarda.

Efendisi sanırız kendimizi evrenin,

Oysa sınırlarını kendi çizdiğimiz

Daracık bir çemberin içinde döner dururuz.

Ne vardık başlangıçta, ne olacağız sonunda...

Kendi gürültümüzden duymayız uzayın sesini;

Sınırları aşan bir çığlık atarız ama

Sesimiz, sessizliğin duvarlarına çarpıp geri dönür.

Ötedekileri arar gözlerimiz;

Aşina olmadığımız çehreler, başka dünyalar...

Oysa ışık bile yetmez aradaki mesafeyi aşmaya,

Hiçbir hız yarasını saramaz bu yalnızlığın.

Farklı şekillerde atar belki uzaktaki kalpler,

Başka uzuvlarla dokunurlar kendi gerçeklerine.

Çünkü sırlarını birbirine göstermeyen

Odalardan kurulmuş büyük bir labirent bu evren.

Biz sadece kendi odamızın ışığında

Kendini tek sanan gölgeli varlıklarız.

Belki de en büyük gizem;

Aramızda milyarlarca ışık yılı varken

Aynı karanlığa bakıp aynı yokluğu hissedişimizdir,

Hep bir hayal âleminden bekleyişimizdir...

Ama onlar orada ve aklın almayacağı suretteler;

Hava yerine gaz soluyan,

Bizim "yaşam" demediğimiz kuytularda nefes alan,

Aklın sınırlarını zorlayan...

Evet, oradalar.

Işığın büküldüğü, zamanın yavaşladığı derinliklerde...

Ne bizim gibi etten ve kemikteler

Ne de bizim bildiğimiz türden bir rüya görürler.

Aramızdaki bu devasa boşluk

Sadece fersahlarla değil, idrakle de örülü.

Aynı göğün altında, farklı kuralların esiriyiz;

Biz hep aynı kapalı kapının ardındayız,

Asla ulaşamayacak biçare yolcularız.

.

Mustafa yaman

27 eylül 2026