Eskici

​Bir kar kış kıyamet günü... Kenan’ın üstünde lime lime eski bir palto, ayağında tabanı delinmiş botlar... Yaşadığı ağır travmanın hıncıyla hafızasını yitirmiş, ortada kalmış bir garip yabancı. Ama asıl kışı dışarıda değil, en acımasızıyla yüreğinde yaşıyor.

​Yolda yürümeye çalışırken bir eskiciye rastlıyor. İliği kemiği donmuş, titreye titreye adamın yanına varıyor. Eskici, kardan nasibini almış el arabasını güçlükle durdurup, "Buyur delikanlı," diyor.

​Kenan, dişleri birbirine çarparak, "Dayı... Ben çok üşüyorum. Elinde şöyle doğru dürüst bir palto, sağlam bir bot hiç mi yok?" diye sesleniyor.

​Eskici, garip garip süzüp, "Elimde bir tek bunlar kaldı evlat," diyor.

​Kenan boynunu büküp el arabasına bakıyor. Arabanın içinde sadece üç parça eşya var: Bir oyuncak ayı, bir kırmızı atkı, bir de hüzünlü bir kar küresi...

​Kenan’ın içine bir kor düşüyor, içi bir tuhaf oluyor. Dayıya soruyor:

— Ya dayı, bu eşyalar kimin?

Eskici diklenerek, "Neden sordun delikanlı, alacak mısın yoksa?" diyor.

Kenan yutkunarak, "Tanıdık geldi..." diye fısıldıyor.

​Yüreği bir şeyler hatırlamaya çalışıyor ama akıl bulutlu, her yer sis... Eskici derin bir ah çekip, "Zaten benim sattığım eşyalar herkese tanıdık gelir delikanlı," diyor. "Çünkü bu eskimiş eşyalar bir unutma provası aslında... Kimi geçmişini satar, kimi acılarını, kimi de taşıyamadığı yüklerini... Hadi, kal sağlıcakla."

​Eskici, kara saplanmış el arabasını zorlukla çıkarıp iteliyor ve karanlığın içinde kaybolup gidiyor.

​Çünkü Kenan’ın o arabada gördüğü eşyalar yabancı değil, bizzat kendi darmadağın olmuş hayatıydı... Oyuncak ayı ölen çocuğuna, kırmızı atkı onu bu çileli dünyada yapayalnız bırakıp giden karısına, o kar küresi ise... karısına aldığı en son hediyeye aitti.

ESRAR PERDESİ