Atın Ölümü

       ( Fotoğraf Google görsellerden alınmıştır.)

         Lise çağlarımdı. Her şeyin farklı olduğu yıllar. Lisemiz ilçeye göre yüksek bir yerdeydi. Bir yokuş çıkmalısınız sonra otuz kırk basamaklı merdiven aşıp okulun bahçesine ulaşıyorsunuz.

      Ortaokul ve liseyi ailemden, il’imden uzakta yatılı olarak okudum. Öğlen yemeğinden sonra biraz vaktimiz olur çarşıya çıkardık. 

       Ah şu yokuş ve merdivenler ! Bizi bir hayli yorardı. Bir gün yine çarşıya çıkmıştık geri dönüyorduk. Yokuşu çıkmaya çalışan, tuğla yüklü bir at arabası vardı önümüzde. Kahverengi tüylü hani tüyleri de yarı dökülmüş zayıf bir at. Arabayı çekmeye çalışıyordu.Arabanın üstünde de çam yarması , pala bıyıklı bir adam… Elinde bir kırbaç… Ha bre atı kırbaçlıyor. Zavallı at çabalıyor , yırtınıyor. Mümkün değil bu yokuşu çıkamıyor.

        Adam arabadan indi , atın gemlerini asılıyor ve durmadan kırbaç…At, artık bir adım dahi atamıyor. Soluk soluğa kelimesi az gelir. Kan ter içinde.

       At yürüyemedikçe adam vuruyor. Sonunda at yığıldı kaldı. Adam , atın koşumlarını çözdü. At uzanıp kaldı. Üç beş adım ötede insan kalabalığı. Büyüklerden , adama kızanlar oldu ama ne çare.

      At ağlıyordu gördüm ben bunu…

      Nihayet ölmüştü…  

Kırk üç yıldır aklımda bu manzara,

Bir şey yapamaz mıydım o at için?

Niçin zalimsin insanoğlu niçin?

O günden bu güne hep kanamakta,

İyileşmedi gönlümdeki yara…