İçinde Kalan

Sessizce girdi hayatına.

Büyük bir karşılaşma değildi;

birkaç kelime,

belki de kısa bir görüş…

Zaman geçti,

ama unutulmadı.

Hayat akıp giderken

düşünmekten yoruldu;

geceleri kendi sessizliğinde

yine aynı yere döndü.

Nedenini bilmiyordu.

Nasıl bir şeydi ki bu?

Fark etmeden

kalbinin bir köşesine

çadırını kurmuştu.

Aklına geldiğinde

içi titriyordu.

Söyleyemediği cümleler

sessizce içinde birikiyordu.

Kimse bilmiyordu

içindeki ateşi,

kaç gece bir hayalin peşinde

uykusuz kaldığını,

kaç kez aynı anılara dönüp

söylenmemiş sözleri

içinden tekrarladığını.

İnsan bazen kırılır

ama belli etmez.

Gülümser, konuşur,

hayatına devam eder.

Gece olduğunda ise

içinde ne varsa

birer birer yeniden uyanır.

Unutmuş gibi yaşadı.

Adını daha az söyledi,

ondan daha az bahsetti.

Zamanla geçer sandı.

Ama geçmedi.

Unutmak mümkün olmadı.

Yolları aynı yere çıkmıyordu.

Araya mesafeler girmişti,

zaman girmişti,

hayat girmişti.

Belki bir daha

karşılaşmayacaklardı.

Ama kalpte açılan

her yer kapanmıyordu.

Bazı izler

uzaklıkla bile silinmiyordu.

Bazen kendi kendine soruyordu:

Buluşur muyuz cennette?

Görür müyüm yine

o tatlı gülüşünü?

Cevabını bilmiyordu.

Belki de bazı soruların

cevabı olmuyordu;

insanın içinde

sessizce yaşamaya devam ediyordu.

Ondan geriye

birkaç güzel anı,

biraz özlem

ve yarım kalmış cümleler kaldı.

Hikâye belki bitmişti.

Ama içinde

hâlâ sessizce devam ediyordu.

Çünkü insan bazen

birini hayatından çıkarır,

ama kalbinden çıkaramaz.

Bazı vedalar

söylendiği yerde biter;

bazılarıysa

insanın içinde

ömür bmrsakim oyu sessizce kalır.

mesakin-;25/09/2026