Çirkin Su Tosbağası

Çirkin bir su tosbağası..!

Sık sık karşılaşmaya başlayınca,

Battal;

Gönlünde öyle bir betimler ki, sanırsın bir tosbağa değilde yeni keşfedilmiş mucizevi bir canlı.

Ona anlamlar yükler, makyajlar yapar, gözlerine sürme, yanağına al çalar, şiirler yazar, geceleri ay, gündüzleri güneş sayar,onu kral yapar, hatta kanat takıp uçurmuştur...

Sonra bir gün gelir onu göremez.

Nilüferlerin soğuk gölgesinde onu aramıştır.

Arıyor ya, bir türlü bulamaz...

Sonraki gün görür ama,

Sonra yine göremez ve bu sefer süre uzundur

Artık zaman gece gibi olmuş.

Hasret zehre dönmüştür.

Çıldırmak üzeredir.

Yeniden görmüştür...

Ve bir daha göremeyeceğinden endişeli,

Zihni bundan emindir.

Onu sudan çıkarır ve ters çevirir.

Sonra üstüne kocaman kusur büyüklüğünde küçük bir taş koyar...

Hep kendiyle kalsın ister.

Ve hikayenin sonunda onu öldürür.

Sonra kendini hasta eder.

Ve bir türlü iyileşmek istemez.

Şairin dediği gibi;

Çektiği acı kaybettiği şey ile son bağıdır...

Yok olan sadece bedendir...

Sevgi de işte böyledir... 

Sevgi, sevda,aşk artık her neyse..!

Yaşatmak istersin.

Fakat bunu yaparken,

Onda kendini, kendinde onu öldürür,

Keşkeler ile neyseler arasında boğulur, kaybolursun...

(Öylesine, Cuma İŞLER)