Nefsin Rüzgarına Yenik Düşenler

Düşlerim tevekkül yüklü ve kırık tekerim

Ruhumsa külle dolu içerlediğim değil artık içtimada geçen günlere yağsın diye evrenin nuru

En azın en çoğu

En çoğun en azı

Tezat iklimler gibiyiz seninle biz

İmkânsızın vurgusu saklı bir dehliz adeta

İç sesin veryansını

Baskın dış sesin cebbar yankısı

Sahi, biz kimiz?

Sessizlik annemden miras sevgi de

Korumacılık ve güven ise babamın eseri

Olduğum kadar da duyguların esiri

Bam telinde aşkın vurgun yediğim ne ki?

Ne de güzeldir hem imkânsızın uğuru

Saflığın tutumu

Beyaz ve asil kalmanınsa zarafeti

Ne mağdurum ne mazlum

Hem öksüzüm hem yetim

Yetilerimse had safhada

Bildiğimdir de tek meziyetim

Belki de eziyet babında insanların

Sürgün ettikleri o tuhaf ve imkânsız ve bilinmez mevsim

Nefsin rüzgârına yenik düşenler

Nefesimse bir çekimlik

Olmadığım kadar da dünya nimetlerine yenik

Sadece aşk sadık kaldığım kendimle olan davamda tek tanık

Ve de tek sanık

Ölümüne sevmek ise olmamalı asla bir maruzat

Sadece içten gelen

Sadece güzele iyiliğe hasret ve de tutsak…