Aynı Hizada Yürüyebiliyorsak Eğer

Aynı Hizada Yürüyebiliyorsak Eğer

Adını anınca içimde çoğalan o sevinç,

Bir akşamüstü ansızın bastıran yağmur gibi...

Ne bir iddia var ortada ne gösteriş.

Duru aşkın sokağından geçen hesapsız adımlar misali,

Toprağın kokusuyla yıkıyor kırgınlıklarımı.

Gözlerinin kıyısında duran şefkat,

Bütün hesapları, korkuları bir çırpıda siliyor.

Bize bu çağın gürültüsünde kenarda durmak düştü;

Sessizce, ama diri bir inançla

Kendi nasibimizi beklemek düştü.

Ne geçmişi taşıyalım sırtımızda ne geleceğin kaygısını.

Niyetimiz temiz, gerisi Hak katında nasılsa.

Ellerimiz aynı duada buluşsun yeter;

Yol nereye varırsa varsın,

Huzurla varalım.

Bazen tek bir kelimen yetiyor günün yükünü hafifletmeye,

Kalabalığın ortasında yalnız kalmış gibi ferahlatıyor içimi.

Şiir aramıyorum artık büyük lafların içinde,

Gözlerinin değdiği yer,

Zaten söylenmemiş en güzel şiir gibi duruyor.

Bir fincan çayın buğusunda, bir pencere önünde

Zamanı zorlamadan yaşamayı öğrendik seninle.

Kimseyle bir yarışımız yok, bir iddiamız da...

Bizim hikâyemiz,

Kendi halinde akan küçük bir dere gibi sessiz.

Akşam çökerken üzerimize,

Yüreğimde ne bir korku var ne de geç kalmışlık hissi.

Rabbim neyi takdir ettiyse ona razıyız;

Aynı göğe bakıp aynı sükûtu paylaşıyorsak eğer,

Yolun sonu zaten güzel bir yere çıkar.

Sesindeki o tanıdık ton,

Günün bütün koşturmamasını dışarıda bırakıyor.

İnsan bazen uzun uzun anlatmak ister ya içindekileri,

Ben sadece susup seni dinlemek istiyorum;

Çünkü ne söylesen, içimden geçen bir şeye dokunuyor.

Bir sokağın köşesinde, bir dolmuş durağında

Aklıma düşüşün var ya hani...

Gereksiz ne varsa silip atıyor zihnimden.

Şiir dediğin kocaman laflar etmek değilmiş meğer

Seninle aynı sessizliği paylaşabilmekmiş.

 Geleceğin ne getireceğini bilmiyorum,

Ama kaygılanmıyorum da artık.

Niyetimiz dürüst, adımlarımız bir...

Aynı hizada yürüyebiliyorsak eğer,

Yolun neresinde olduğumuzun pek bir önemi yok.

Mehmet Aluç