Issız

Hatırlamıyorum artık isimleri,

Zihnimde belirmiyor insan yüzleri,

Yalnızca yaşadıklarım ve hissettirdikleri,

İnsanların, anıların ve yaşanılanların.

Boy boy hisler var zihin defterimde;

Sevgi, sevinç, nefret ya da öfke.

Bir de olmazsa olmazım her çeşit keşke,

Pişmanlıklar ve ömür tüketen bir çile.

Yazgımın ve yanılgımın akisleri,

Ben değilim zihnimdeki de sanki,

Benim kılığımda dolaşan başka biri,

Birinci tekil şahıs değil de hep diğeri.

Ötekinin hikayesine benziyor günlüğüm,

Birbirinin kopyası gibi tüm gördüğüm,

Bir de tam merkezde bir kördüğüm,

Aydınlar içinde bir benim körlüğüm.

Zamanda kaybolmuş izlerim bile,

Rüzgârda savrulan küller misali.

Artık ne bir ses var ne de bir gölge,

Bana benden kalan bir düş misali.

Aynada bir yabancı bakar gözlerime

Sormaz hiç halimi, dokunmaz derdime

Sanki bir tiyatro sahnesinde

Rolünü unutan bir figüran var zihnimde.

Zamanın yükü çökmüş omuzlarıma,

Sessizlik ve ıssızlık dört bir yanımda,

Kendi masalımın yabancısıyım,

Kendi hikayeme uzak bir tanıdık.

Cevapsız sorular çöplüğü zihnimin kuytuları,

Gündüzler tükenir geceler karmaşa,

Kördüğüm çözülmez, günler temaşa,

Bir ben kalırım bu koca yalnızlıkla,

Issızlıkta…