Yaşam Ve Ölüm

"bütün yaşama cesaretimi ölülerden alıyorum" (Tezer Özlü)

Kal benimle…

Muktedir olana idi özlemim bir de gidenlere ama gitmeyi düşünmediklerini beyan etmişlerdi her seferinde bunu sözle dile getirmediklerinde bile gözlerindeki ısrarın yansımasından anlaşılıyordu her şey.

Söylemler farklı idi edimlerden.

Fiile geçen her düşünce asla da gerçeği yansıtmıyordu.

Yanılsama dolu hayatın rutininde olan buydu işte:

Sev-işlet-devret.

Sermayeyi kediye yükleyen bir hissedardan başka neydim ki?

Öncemdeki o güçlü temel olmasaydı eğer bu denli sağlam durmamın ne gibi bir açıklaması olurdu hem?

Yaşam ve ölüm döngüsü bazen hiç ölmeyecekmişçesine bazen de yaşamayacakmışçasına çıtayı yükseltenler ve dünyaya kazık kakanlar.

Ölüm bir soyutlanma mıydı da soyut bir duygunun gerçekçi duruşunda saklıydı o soğuk gerekçe?

Hem bir insan yaşama cesaretini ölülerden alırken bu esaret değil de neydi üstelik?

Uzlaşının mimarı beyin fırtınaları ve sonların müdavimi acıklı replikler.

Yaşamadan ölmek mi yoksa ölmeden sonsuza kadar hüküm sürmek mi?

Elbet gezegenin koşullarına aykırı üstelik düzenden bağımsız bu ritüel ne derece korunaklı dünyalarımıza müdahale edebilirdi ki?

Her çıkmazda tekrarlanan o replik:

Ölsem de kurtulsam…

Ve çıkmazda iken dile gelen:

Buradan bir sağ çıkayım var ya…

Yaşam ve ölüm birbirine zıt mıydı yoksa birbirini tamlayan bir denklem mi elbet ısrarla yaşamaktan dem vuranla hayatını sonlandıran bir tutku eşleşmiyordu bu yüzden hep ters yüz oldu varsayımlar oysaki yaşam bir varsayım değil bir sunum; ölüm ise bir son değil bir müdahale idi belki de akıl oyunlarına yenik düşen.

Oysaki yenilen insandı ve ısrarla aynı filmi başlatan.

Ölüm meleği mesaide iken melekler yeni doğan bebeklerin de koruyucusu ve kurtarıcısı iken görünen o ki: hayat bir oyundan ibaretti, iyi olanın he zaman kazanmadığı kötünün ise aralıksız kaybetmediği ve fısıldarken kulağımıza yüce Tanrı:

Sev ve sevildiğine hükmet en çok da sana hükmedene hürmet et…

Yaşama cesaretini ölülerden almaktan da öte esaretin sonlanmadığı bir efsane idi belki de hayat en çokla en azın kesiştiği optimum noktada yanan ateşin de asla sönmediği…