Benim İznim Olmadan

Latife yapmak isteyen nazlı kalbime veryansın ediyorum ve tüm çürük düşleri ayıklayıp da gerçeklerden Eylül’ü ve ömrü yaşanır bir yer yapmaya meylediyorum. Sanırım başarıyorum da yoksa bu denli hüznü yok sayıp hala güçlü ve ayakta kalmazdım…

Methiyeler dizmeyi sevemedim asla

Ne kendime ne başkasına

Öykündüğüm kimseler de olmadı hırpani yüreğimden başka

Ruhun dikitlerine astım tüm söylemleri:

Yetmedi.

Sarkıtlarda tüten dumanı söndürmek istedim

Ama alevler esir aldı beni

Yeltensem de yaltaklanmadım bir Allah’ın kuluna

Çok ama çok sevsem de tapmadım

Sadece Rabbime sadece İlahı Işığa

Sığınmakla geçti ömür

Ne hezeyanlarım oldu ne de delice tutkularım

Tek tutkumdu umut

Unuttuklarıma da b/el b/ağlamadım

Önde gidendi onur ve haysiyet

Ne mekânlara asılı kaldım

Ne de yerleşik ve sırnaşık zamanlara

Aklın sayacında tükettim zamanı

Sıkıldıkça yazdım

Yazdıkça

Açıldım

Ama asla açılıp saçılmadım

Saçmadım da:

Ne gözyaşımı ne paramı

Tutumlu olmayı öğrendim

Geç de değil üstelik

Sadece uyamadım kurallara

Zenginin parası ne de züğürdün çenesi

Kimdir zengin kimdir züğürt?

Merak dahi etmedim

İç âlemim

Ve önüm ve rotam

Gömüldüğüm değildi zaman

Ne de göç ettiğim

Güç bela da sevmedim

Alabildiğine olabildiğince

İçimden gelendi mademki sevgi

Renkleri de sevdim

Eşleşen duygularımı yüksek rakımlarla eşleştirdim,

Sevdim yüksekleri

Ama uçmayı

Bir de en iyi olmayı

Ne takıntı ne bana kalan ihale

Öykündüğüm sadece güzele ve iyiye

Meyletmekle eş değer

Mademki

Aldığım nefese idi duyduğum şükür

Duyumsadıkça büyüdüm

Büyüdükçe küçüldüm

Ne tutundum durduk yere

Ne de tutuldu nutkum

Tutulandı yürek aşkın istikametinde

O da geri tepti her nedense

Engelim yoktu

Ne aktım ne koktum ne de küstüm

Sadece devirdim zamanı

Devindim de

Devirdikçe hayatı

Yeniden dimdik kaleler inşa ettim

Hem yüreğimle hem onurumla

Önce bilinçsiz

Sonra da kalemin diklendiği

Diklettiği

Dilemması ömrün

Dingin ruha övgüm

Gel gör ki

Hep coşkulu ve heyecanlı

Ne zaman sakince geçti ki ömrüm?

İthafın eşiğinde

Hayatın beşiğinde

Ne edimlerle yetindim ne de bilgiyle

Arzı endam eden yeni güne yenilmedim

Eski olsa da tutanağım

Yeniyle ekledim bir tuğlayı diğerinin üstüne

Kalem de dimdik

Kale duvarları olmadığı kadar yenik ve bitik

Israrım insana

Israrcıyım sevgide ve doğruda ve imanda

İstikrarlı ya da değil

Gönül bu bağlasan durmaz yerinde

Uçmayı hep sevdim

Uçurmayı da hayallerimi

En çok da gerçek kılmayı düşlediğim ne ise

Üşenmeden hayal kurup

Bir de peşine düşmeyi

Rengimle ve rakımımla

Rahatımı da bozdum hani peşinen hüküm verenler uğruna

Haklı olduğum kadar

Hak ettiğim ve etmediğim

Meylettiğim şu zemin ve onca metin

İsyanım zalime

Sukutum mademki ikrardan

Haklı olduğumda kimse alamaz beni davamdan

Tutamaz da kolumdan

Ben izin vermediğim sürece…