Anneme 4

Anneme - 4

Hani söz vermiştin gitmeyecektin 

Köprünün başında öylece durup

Hani bana baharı anlatacaktın

Saçlarımı son kez taradığında

Seni bırakıp da gitmem demiştin

Hani ben hiç ağlamayacaktım

'Gül yanaklım' diye severdin beni

Peki, yanaklarım neden ıslandı 

Tabutunun başında beklenen annem

Ölüm neden seni benden kıskandı

Kaybolmuş bir şehrin bekçisi gibi

Bekler gözlerimde iki damla yaş

Sonsuz ummanların incisi gibi

Gül bahçemde açan menekşeydin sen

Kırdı dallarımı tufanlar gibi

Erken geldi sonbahar soldurdu seni

Doğuştan sürmeli kaşların vardı

Kömürden siyahtı gözlerin senin

Gökyüzünün yıldız takımı gibi

Gecemi aydınlatan nurumdun benim

Perçemin altında yüzün bir aydı

Gökyüzünden bütün yıldızlar kaydı

Sen öldün, karanlığa ram oldu dünyam

Fenersiz denizlerin öfkesi gibi

Bütün yetimlerin annesiydin sen

Ceylanlara su veren bir pınar gibi 

İsminde annelik işliydi senin

Bütün annelerin annesiydin sen 

Ne güzel masallar anlatırdın sen

O uzun uzun kış geceleri

Yedi başlı ejderha yemesin diye

Alır da koynuna saklardın beni

Ayrılık kurşundan bir gece gibi

Sen gittin gideli omzuma bindi

Seni benden çalan o hırsız devler

Dün gece yeniden rüyama girdi

Korkuyorum anne, gece olunca

Ürkütüyor beni horlak duvarlar

Sensiz her bir gölge ayrı bir kâbus

Sensiz başucumda hep bir hortlak var

Mademki dönülmez bir yola girdin

Ölümün öldüğü cennet senindir 

Lütfen bakışını hayalimde koy

Hatırlat kendini korkumu dindir

Sanırdım ölümü hiç tatmayacaksın

Seninle anladım ölüm hep varmış

Azrail’e sitem edilmez derdin

Azrail aramıza çok erken girdi

Söyle meleklere incitmesinler

O naif bedenini toprak sarınca

Yılandan, çıyandan çok korkarsın sen

Şehitsin, kefenine ilişmesinler

Mezarına elimle karanfil ektim

Güllerle süsledim mezar taşını

Hiç bir çiçek veremez ki anne kokusu

Mezarından doğrulup birazcık 'sen' koy

Şimdi çiçekler de hep yetim kaldı

                   26.12.2025 Ehyet DUMLU