Tükenişe Doğru

Benim aziz milletim, dağın doruğundaydın,

Nasıl bir darbe yedin, yerlerde sürünürsün?

Verilen yüzde biri kendine lütuf saydın,

Karnın aç, sırtın açık, pek mutlu görünürsün.

Cuma hutbelerinde elinde yalın kılıç,

Biat ettiği güce dalkavukluk eden var.

Düzen mahkemesinde suçlular oldu yargıç,

Kur’an’la aramızda Emevi duvarı var.

“Çatırdılar geliyor karanlık kubbemizden”

Demişti Necip Fazıl, kubbe başıma çöktü.

Ne ses var ne bir tepki bu çöküşlere bizden,

Vicdan ve aklı olan canlardan kalbi söktü.

Tefsirin tefsirini yaptıkça kalbi kara,

Efsunlu su kattılar ikramda çay demine.

Dinin kurallarını çevirdiler akara;

Tuzlu ayran suyunu içirdiler mümine.

Toplumsal bağlar koptu, milli duygular öldü,

Güven duygusu kayıp, ahlak yoklar içinde.

Alt katlar ağlıyorken üst kattakiler güldü,

Üretip satamayan köylü şoklar içinde.

Bir yanda kralların hükmedici buyruğu,

Dünyayı sömürürken halkı kendi yurdunda;

Diğer yandan buyruğa baş eğenin kuyruğu,

Kırbaç gibi şaklıyor vatandaşın sırtında.

Küresel ekonomi küresel ahlak oldu,

Satıldı fabrikalar, topraklar ve madenler,

Memleketin her yanı sığınmacıyla doldu,

Ucuz işçi görüldü o gencecik bedenler.

Sattığının yerine yeni mal koyamıyor,

Kepenk kapatıyorken küçük esnaf günbegün.

Patronlarsa bütün gün paraya doyamıyor;

Markalaşmış ürünün her günü bayram, düğün.

Cehalet ve yoksulluk bataklığında halkım,

Kurtulacak akıl yok, tutunacak dal arar.

Tükenmiş bir güruhun aklığında ki halkım;

Doğru ne, yanlış nedir, veremiyor bir karar.

Bu millet unutamaz iç ve dış düşmanların

Cumhuriyet'e karşı hain ihanetini.

Yaşarken görüyoruz, tükenen imanların

Ne hallere getirdi Ata emanetini.

De hele nedir bize yüklenilen kabahat?

Adil devlet, adalet, toplumsal ahlak deriz.

Farkında mıyız bilmem, günbegün saat saat

Milletçe düşüyoruz tükenişe doğru biz.

Coşari'yim coşkulu okuyorum şiiri

Sabır taşım çatladı, dayanma gücüm bitti

Gücüm yetse tersine akıtırım o nehri

Elde kalem, gücümüz şiir yazmaya yetti.

04.10.2026/Samsun

İbrahim COŞAR