Boş İstasyon

Kimsenin olmadığı bir peron,

Boş kalan istasyon,

İki kişinin bildiği hikayeler saklar.

Artık sayısı günde üçe inmiş,

Tren seferleri…

Susuz ağaç dipleri,

Dökülmüş yapraklarla dolu.

Otlar kaplamış evimize giden patika yolu.

Bekleme salonlarında ışıklar loş,

Kırık dökük koltuklar bomboş.

Rüzgar , yıllar öncesinden kalma biletleri

Ve gazete sayfalarını savrurur.

Saatlerdir yağıyor yağmur.

Her taraf sessiz , ıssız.

Geçen sene eylülde  gitmiştin

Senden sonra,

Sadece sigaramın ismi değişti.

Yine kaçakları oynuyorum,

Korkularımla yüzleşmeyi,

Başka bir zamana bırakıyorum.

Dışarıda yağmur ve uzar gider ıslak raylar.

Amaçsız günler, birbirini kovalar.

Böylece geçer haftalar, aylar.

Bir siren sesi upuzun,

Akşam treni tünelden çıktı.

Birazdan gelir, saat altı.

Makinist durma bu istasyonda,

Ne yükün var ne de yolcun…

Dışarıda yağmur ve gece

O günkü gibi…

Çok bedel ödedim,

Bir gün gel akşam treniyle,

Benden habersiz…