Dinle Sevgilim

Dinle sevgilim, sensiz ben nasılım?

Belki hissedersin anlatacaklarımı, kim bilir;

belki de yüreğin sızlar benimki gibi.

Farkında mısın bilmiyorum ama inan ki,

Savaş sonrası gibi kalbim,

her yerim harap,

her yerim kan revan içinde.

Yıkılmış şehirler gibi suskun damarlarım.

Bir zamanlar içimde ezan sesi gibi yükselen umut,

şimdi dumanı tüten bir enkazın altında.

Duvarlarım çatlak, cümlelerim yaralı;

her hatıra paslı bir mermi gibi saplı göğsüme.

Geceleri içimde sirenler çalıyor,

uykularım göç ediyor başka şehirlere.

En ağır bombardımandan sonra bile,

yangınlar sonrası çıplak kalan toprakta

dayanıklı otlar, çalılar filizlenir ya hani,

işte ben de o hâldeyim.

Belki bir sabah,

enkazın arasından çıkan bir filiz gibi

usulca yeniden hayata “merhaba” derim

ve ben, harap bir şehrin ortasında

yeniden sevmeyi öğrenirim.

İnsan küllerinden doğar bir gün,

kendi kalbinden yeniden var olur;

ana rahmindeki bir embriyo gibi

ben de sevmeyi denerken

yeniden doğarım, kim bilir.

Dinle sevgilim,

yüreğimi yakan o deli sevdayı

bir felaketin ortasında saklı olan son sıcaklık gibi

taşıyorum içimde.

Sanki bütün şehir yıkılmış da

bir tek o ateş sönmemiş.

Belki sensizliğin ortasında

beni ayakta tutan tek şey

adının içimde bıraktığı o varoluş çabasıdır;

kan revan içinde kalmış yüreğimin

iyileşmeye dair sakladığı son çıkış.

Belki de bütün yıkıntının içinde

hâlâ seninle atan o ince sızı,

beni karanlığa bırakmayan

tek ışıktır.
-----
14 Şubat 2026