İnsan Bazen Durmak Zorunda Kalır

İstersin… Sevmek istersin. Sevilmek istersin. Birinin kalbinde kendine ait bir yerin olsun, sesinde huzuru, gözlerinde evini bulmak istersin. Sonra biri çıkar karşına… Öyle herkes gibi değildir. Sanki yıllardır tanıyormuşsun gibi gelir, sanki ruhun onu senden önce tanımıştır. Söyleyemediklerini anlar, kimseye anlatamadığın yanlarına dokunur. Ve sen, uzun zamandır ilk kez, “Galiba aradığım insan bu,” dersin. Belki gerçekten odur. Belki de kalbin, ilk kez birine bu kadar yaklaşmıştır. Onunla konuşmak başka, onu düşünmek başka, yokluğunda bile varlığını hissetmek bambaşkadır. Bir başkasında arasan bulamayacağını bilirsin. Çünkü mesele yalnızca sevmek değildir; mesele, birinin sende uyandırdığı ve başkasının susturamadığı o duygudur. Ama hayat, kalbin önüne her zaman açık kapılar çıkarmaz.

Bazen bir gerçek durur aranızda, ne kadar görmezden gelsen de yerinden kıpırdamayan… Bir yüzük, bir imza, başka bir hayata verilmiş bir söz. Medeni durumu mesela…İşte o zaman kalbin bir şey söyler, aklın başka bir şey. Bir yanın ona doğru yürümek ister, öteki yanın durman gerektiğini hatırlatır. Çünkü insan her sevdiğine varamaz. Her hissettiğini yaşayamaz. Her güzel başlangıcın peşinden gidemez. Bazen birini çok özel bulmak, onunla bir gelecek kurabileceğin anlamına gelmez. Ve en zoru da budur belki: Bir insanda aradığın pek çok şeyi bulup yine de onun hayatında sana ait bir yer olmadığını bilmek…İçinden geçenleri inkâr etmeden, ama o duyguların uğruna başkasının hayatını da kendi hayatını da incitmemeyi öğrenmek…Çünkü sevmek, her zaman sahip olmak değildir. Bazen sevmek, kalbinin istediğiyle vicdanının izin verdiği yer arasındaki mesafeyi koruyabilmektir.

İnsan bazen durmak zorunda kalır. Sevmediği için değil… Hissettikleri eksik olduğu için değil…Bazen bir kalp bütün gücüyle ister de hayat, o isteğin önüne bir sınır koyar. Ve insan, en çok da gidebileceği hâlde gitmemeyi seçtiği yerde anlar kendi kalbinin ağırlığını…