İmrendim Rüzgara

Şarkı söylüyorlar, yağmurun altında,

Ben de bir kere olsun bulundum onun yanında.

Aklımda bir aşk var, sessiz pencere ardında,

Demir parmaklıklar, bir de kalbim aralarında.

Çok uzakta bir mektup var, gece yarısında,

Ne dil kalmış aramızda ne de din, eski bir aşkın hatırında.

Çamurlu giysiler, anılarımın kıyısında,

Seni mürekkebe döktüm, kaybolmayasın yarınlarımda.

Evim soğuk, kalbim soğuk, caddelerde rüzgâr,

İçimde usulca susan, yine de dinmeyen bir aşk var.

Uzaklarda seni ararım, her gölgede senden bir iz,

Kapını çalmak isterim; yanındayken dünya sessiz.

Sessizce yazıyorum, gece yarısı yine,

Belki bir gün rastlarsın bu satırların izine.

Yanımda olsaydın, saklar mıydın yine yalanlarını?

Yoksa bir kez olsun bırakır mıydın bütün suskunluklarını?

Şarkı söylüyorlar, duymuyorum uzaktan,

Bir mektup daha eksiliyor içimde her akşam.

Pencerenin ardında kaldı söyleyemediğim ne varsa,

Gece yarısında şarkı söylüyorlar…

Ben hâlâ aynı yerde, karanlıkta.