Bu Ev Benden Eski

Perdeler kıpırdamıyor…

Oysa bütün duvarlar harabe.

Bir ev nasıl unutabilir

İçinde büyüyen o sesleri?

Kapının ardında paslanmış bir mevsim,

Duvarlarda asılı, bize benzeyen resimler.

Bir zaman burada sabahı beklerdik,

Şimdi güneş doğuyor, sesimiz kayıp.

Masada iki fincan, biri çoktan çatlamış,

Zaman bütün eşyaları yerinde bırakmış.

Bir biz eksilmişiz bu evin içinden,

Sanki hayatlar yaşanmış da bize anlatılmamış.

Merdivenler biliyor kaç kere koştuğumu,

Her basamak saklıyor çocukluğumu.

İnsan bazen bir yeri terk eder yıllar önce,

Sonra bir ömür taşır içinde unuttuğunu.

Bir ses duydum,

Belki rüzgâr, belki dün…

Dönüp baktım,

Yine sessizlik karşımda bugün.

Bu ev benden eski,

Benden daha çok şey biliyor.

Ben unuttum sandıkça

Duvarlar kaybettiklerimi söylüyor.

Bir kapı açık hâlâ,

Bir hayat kapalı içimde.

Yıllar geçip gitmiş…

Ben hangi günde esir kaldım bu evde?

Çekmecede sararmış, tarihsiz fotoğraflar,

Herkes orada gülüyor, ne tuhaf bir duygu.

Bir sofraya sığardık, dünya sığardı bu eve,

Şimdi koca bir evde sesim dönüyor kendime.

Saat durmuş değil, yalnız aynı şeyi gösteriyor,

Akrep ilerliyor da içimde bir yer bekliyor.

Dışarıda çocuklar büyüyor, sokak değişiyor,

Benim içimde o akşam terk edişim sızlıyor.

Bir zaman bu odada hayaller kurmuştuk,

Yarınlara inanıp birbirimize tutunmuştuk.

Şimdi anahtar avucumda, kapı önümde açık,

Ama kimler içeride bekler, onu bile bilmiyorum.

Bir ses duydum,

Belki rüzgâr, belki dün…

Dönüp baktım,

Yine sessizlik karşımda bugün.

Bu ev benden eski,

Benden daha çok şey biliyor.

Ben unuttum sandıkça

Duvarlar maziyi söylüyor.

Bir kapı açık hâlâ,

Bir hayat kapalı içimde.

Yıllar geçip gitmiş…

Ben hangi günde esir kaldım bu evde?

Belki de bir yer dediğin dört duvar değildir,

İnsanın dönse de eskisi gibi olmadığı yerdir.

Belki yıllardır aradığım o eski günler değil,

Bu evden çıkıp giden o eski kendimdir, kendimdir.

Bu ev benden eski,

Benden daha çok şey biliyor.

Ben unuttum sandıkça

Duvarlar bizi anlatıyor.

Bir pencere açık hâlâ,

Sabah sızıyor içeri.

Yıllar geçip gitmiş…

Ev hâlâ benden eski.

Kapıyı kapatmadım…

Belki herkes döner diye.

Belki bir gün o sesleri

Yeniden duyarım diye…