Yanık Kokusu

‘’Ay aydınlık gece kara

Gözlerimin ardında karanlık ölesiye

Canlı ve cansız ne varsa sımsıkı

Bu saat daha yakın, daha el ele

Şimdi yalnızlığımdan utanıyorum

Durdum bekliyorum, gelme.’’(Alıntı)

Beklediğimi de teyit edemem aslında

Aslı astarı olmayan bir aşkın kılavuzluğunda

Yalnızlık ise baba yadigârı

Efkârın ince tülünde saklı

O devasa damlalı gözyaşı

Esefle söyleniyorum kendimi

Endamı yitik geceler seriyorum şiirin ayağının dibine

Nasırı olmayan bir şiir

Mutlu olmaya meyyal ama yalnızlıkla

İştigal

Sense kal kaldığın yerde

Gelsen de açamam kapıyı

Gelmeyeceğin ise aşikâr

Hani olur da

Hani bir gün anlarsın ya…

Neyi anlayacağın ise meçhul

Bense dertlerimle hemhal

Un ufak edilmiş bir kalbe rücu eden

Şiirle ettiğim hasbıhal

Tokalaştığım defalarca

Altına takoz koyup boyunu uzattığım

Her şiir ise benden bir parça

Azığım.

Aşkım

Azlığım

Çokluğum.

Kambersiz düğün misali

Şiirsiz geçen güne kırgın

Sana ise yorgun.

Geç kalmışlığımın ertesi

Ölümün sadık bekçisi

Ne çok ölü biriktirdim yüreğimde

Her biri canlı cenaze

Yarına çıkarsa bu şiir

Oku ama asla sorgulama beni

Sökün eden bir imgeye sadık kelamın yanık sesi

Yâdım

Yârim

Yalnızlığım

Yakut gözlü sevdamın bahtı

Gecenin yıldızı

Sönen ferine d/okunmak belki de

Şiirin kök hücresi

Bil ki saklı genlerimde

Gel gör ki anamdan şair doğmadım

Sonradan da şair olmadım

Sandığım şiir ile dolu

Aşksa töhmet altında

Şimdilik bana müsaade

Şiirle ettiğim hasbıhal neticesi

Burnuma gelen keskin yanık kokusu

Ya yüreğim yandı

Ya da tuttu yemeğin altı

Azıcık da tuz ektim mi

Bakma sen yaşıma yasıma

Bu akşam da yemek yok Nazım’a İlhan’a

Bir nebze de olsa yakın olsaydım ya şair ruhlu yabancılara…