Nüktemle Hüznüm Bana Kalsın

Önce yalnızlığın karekökünü aldım:

Sayfa yetmedi.

Temkinle ters yüz ettim sayıları

Bu sefer zaman yetmedi

Tenhada bir yerde oturdum ve saydım kendimden geriye

Sadece bu şiir kaldı elimde

Bir de hüzün.

Gök kükredi.

Korkmadım.

Yer yarıldı.

İçine girmedim.

Çünkü saklayacağım utanacağım bir şey yoktu yalnızlığımdan başka

Bir de içimdeki o iflah olmaz çocuk

Aşkın imkânsızlığının farkında.

Seferi tanığıydım kelimelerin coğrafyalarının

Bir kelimeye de düştü mü yolum

Gerisi şiir.

Bir hikâye belki de yazmaya üşendiğim

Üşüdükçe şiire sarıldığım ve ruhumun ısındığı

Islaklığım ise kedi olmamdandır

Kimselere yanaşmadan sataşmadan

Yalnızlığın ve soğuğun tadını çıkarmaktandır

Bazense adı çıkar insanın

O kekremsi acıda usulca ölür ve kapanır içine

Bozguna uğramış yüreğiminse külliyesi

Safça serildiğim şu beyaz sayfanın nüktesi

Azımsandığım kadarsa çoğum

Yazdıkça çoğaldığım

Yazmadığımda eksildiğim

Hala da çözemedim içimdeki gizi ve şifreyi

Değil mi ki yeltendim

Sonra da kapaklandım kendime

Bense kendim olmaktan mustaribim

En çok da yorarken kendimi

Kimyamdaki simya ne ki?

Şiarım mademki

Kendime yenik düşmek

O halde serildiğim yerden kazıyın beni

Nüktemle hüznüm bana kalsın…