Öfke

ÖFKE

Önce kalbimi kırdın;

oyun oynar dibi çekip giderek..

Her bir hücresine,

sevgi tohumunu ekip giderek..

Ektiklerinin büyüyeceğini unuttun..

Kaç hasat zamanı geçti; nerdesin?

Ekinlerini küflettin; kuruttun!

Sonra kalemimi kırdın;

astın şiirlerimi idam sehpanda!

Söktün sayfalarımdan;

seni anlatabilen tüm aşk sözcüklerini!

Ruhumu doyuracak hiçbir şeyim kalmadı!?

Sahi sen; neyle doldurdun ki kilerini?

Ben de denedim bir şeyler amma; içim almadı.

Bozuk bir huzur bıraktın ardında;

son kullanma tarihi okunası olmayan..

Bir de hayallerime efsunlu bedenini;

arzusuyla çıldırtan; dokunası olmayan.

Bir de anılarımız; yaşam kaynağı ruhun 

kötü anları bile yakınası olmayan.

Çoktan ölürdüm ya ben; sen içimde umuttun.

Duygular çakır keyif; esrar çekmiş gözlerim!

Rengini yansıtmayan ışığa hiddetliyim!

Altın vuruşu yaptım senli hayallerime;

Mecnun gibiyim resmen; bildiğin o deliyim

Hayal de olsan bu gün, yaklaşma hiç yanıma!

Çekip vururum seni!

İçinde sen olmayan hayata öfkeliyim!

Şiir: İsmet Hayri