Sonbahar Kadını

Negüzel güldün öyle, güldü aşkla sonbahar 

Sonbahar mevsiminde, bir kadın var atkılı

Dökülüyor yapraklar, şu yüreğim tarumar

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sonbahar dileğidir, koşunca kırda atlar

Sarıya boyanıyor, evler yatlar ve katlar

Başına çiçek takıp, kuşlar aşkını kutlar 

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sonbahar çiçeğidir, elde bir bukle çiçek 

Elinde çiçek dönüp, saçılıyor tül saçak

Şarkı söylüyor sana, doğada börtü böcek

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Adın adın diyorum, ben adına aşığım

Adın çatal bıçağım, adın benim kaşığım

Ufukta yükseliyor, kadın senin ışığın

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sonbahar kadınıdır, şarkı söyler doğaya

Yapraklar dönüyorken, sarılır baştan ayağa

Bembeyaz bir ırmakta, binelim mi kayığa

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sana bakıyorken şu, kuşlar ceylan ve geyik 

Seni taşıyorken şu, ırmakta yüzen kayık

Nasıl kalsın şu gözler, sana bakarken ayık

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Tüller arasında bir, bir kadın şöyle dönüyor 

Kadın şöyle dönünce, tüm canlılar donuyor

Kadın şarkı okurken, tüm yağmurlar dinliyor

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Kadın senin şu adın, benim kalbimde gizdir 

Elimden tut ve beni, şu ormanı bir gezdir

Ağustos böceğinin, aşk çaldığı o sazdır

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sonbahar mevsiminde, uçuyor sarı yaprak

Ağaçlar sararınca, fidan vermez ki toprak

Ağaç yapraklarıyla, sarı boyanır ırmak

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...

Sonbaharda bir kadın, aşkla bakıyor mehtaba 

Heryere ışık saçıyor, kadın diyor merhaba

Hayvanlar ve insanlar, uyanıyor sabaha 

Sonbahar kadınısın, adın mevsimde saklı...