Değil Unutmaya Bakmaya Dahi Kıyamadığım

‘’Sen yağmurlu günlere yakışırsın

Yollar çeker, uzak dağlar çeker uzak evler

Islanan yapraklar gibi yüzün ışır

Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün

Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün

Bir yer sızlar yanar içinde büsbütün

Her şeye rağmen ellerin üşür

Üşürsen beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgarlar gelir geçer

Yosun muydum, kaya mıydım, nasıl unuttular

Kahredersin başın önüne düşer

Düşerse beni unutma’’(Gülten Akın)

Kıyamadığım bir damlasın Dağıstan’da saklı bir dağsın belki de ve yüreğimin kıvrımlarında doğan güneşsin ayımsın.

Mehtaba nasıl sevdalıysam hayata da o denli sevdalı olduğumu sanma ne de olsa mektepli bir isyanda bayrağı taşıyan ve alaylıların alayına maruz kalan yazılmamış ama imzalanmamış bir dilekçeyim ve işte şartlarım ve işte imtiyaz sahibi duygularım şimdi matbaada önce koyudan bir izlek ve serptiğim yaşın damgaladığı nasıl ki bir gerçek.

Unutma diyemem belki de gözünde hiç var olmadım ben.

Temennim ne olabilir ki yokluk yıllarında?

Ve işte ütülemeye çalıştığım frapan duygularım

Dünde kalan o mektepli kız ve feryat figan

Yâd edilesi neler yok ki okul yıllığımda?

Yağmurun cilvesinde…

Çiy tanesinin titrinde

Çimen yeşiline dönen gözlerimde

Tüten dumanda

Yol alan o vagonda

Belki de bir köy kahvesinde

Bir köşede unutulan yağmurluk gibi

Yağan yağmura teslimiyetim daha dün gibi

Şerh düşülesi ne varsa altına attığım imzamın ıslak gülücüğü

Sere serpe döşenmiş yere göğe imgelerin tezahürü

Ve bir şiire daha d/okunma isteğimle

Şiirden öte nazlı bir kafiye kıvamında

Yüreğimin rütbesi sen

Saydam ruhumun küpeştesinde özlem

Sana da asla unutma diyemem

Hele ki asla var olmamış bir aşkın seferi ç/ağrısı

Öncemle muteber bir anı

Anda saklı bir şeref bir yanılgı belki de

Yarınlara dönük yüzünde yalnızlığımın

Sen ki:

Değil unutmaya bakmaya dahi kıyamadığım…