Şairler Vurulmalıdır Hayat Yakışmıyor Onlara

‘’Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara’’ (Ahmet Telli)

Ruhumun izdihamında rastladım ona: hayli terli hayli nemli bir var oluş.

Var olmamaya hükmettiğim zamanlardı biliyorum da ahımın yerde kalmayacağını.

Sonra gün tünedi geceye.

Fısıldadı şahika.

Bense gizin bam teline asılı bir vaveyla.

Suskular giyinmiştim.

Muştular saklıydı gölgelerin cebinde.

Vara yoğa isyan eden o asilzade benzetmeli canavar, aşkı da ruhunda sakladığına dair yalancı bir inancı vardı madem…

Matemle örtülü çeyiz sandığım.

Gam yüklü genlerim.

Soldan sağa saydığım bilinmezlerin her birinde mevcut idi ruhumun salınımı.

Bir düşe düştüm.

Bir de yere.

Bir de aşka.

Hırpani bir telaşla savsakladım her birini.

Ruhumda özlem yüreğimde ölüm:

Gel gitlerin nazarında sökün eden o yaralı düğün.

Kamberin isyanı, gelinin kanlı duvağı.

Ve duvarlara kazılı ismim.

Dünü yâd ederken günü es geçtim.

Günü şerh düşerken yarınlara meylettim.

Bir hicap.

Bir de gazap.

Arkamda saklı hançeri gizleyenden haz etmedim hem de ilk günden.

Kara duvaklı kadın ve yaftaların dayatmasında aşka tuzak kuran nice yalan.

Dolunay kanlıymış gece ise lanetli…

Söylemlere itibar etmedim çünkü tek Sığınağım idi Yaratan.

Renkler s/üzüldü.

Sözcükler büküldü.

Bileğimi bükemeyen iblis adeta ruhunu yerinden söktü.

Acı ve yas ve yaş dolu günler ise dünde kaldı.

Yüzümü albastı.

Şeftalinin çekirdeği elmanın koçanı ve de varlığın Dağıstan’ı artık hangi coğrafyada saklı ise hüzün.

Bir renge meylettim ve de sabrımı dikte ettim sadece sustum.

Sustum susalı susayan yüreğimi aşk ile dokudum ve beti benzi atan elemden şiirler uydurdum.

Şair idim.

Ama yaşayan.

Şair demişti oysa bir zamanlar:

Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara.

Ölü iklimler nasıl ki şairin tabiatı.

Ölüden bozma künyeler nasıl ki ruhun teferruatı.

Bir ikilemde saklı iken iklim: aynı günde yaşanan bahar ve hazan.

Ama şair yaşamalıydı ki ön ayak olsun topluma ve döşesin sayfaları yürek sesiyle.

Ölü şairler elbet baş tacımız ama ölüm de yakışmıyordu hiç kimseye.

Şair not etti ve beyninden vuruldu ilham ve şair ölse bile ilhamı idi onun arkasından konuşan.

Nutkum tutulmamıştı madem yaza yaza dünyalar devirdim.

Niyazım da nazım da şiirde saklı.

İlhamın arka bahçesinde sevgili İlhan ile dans ettim ve her ayağıma bastığında şiirlere serildim.

Yolculuk kutsaldı ve de şahsına münhasır derken bir şiire sonra başka bir şiire baş koydum ne de olsa kimse döndüremezdi beni yolumdan ve de yaşamayı en çok şairler idi hak eden…